Μια πλούσια αγάπη

Γράφτηκε από την Kristin Couch, blogger του The Palest Ink

Ω, πώς έλαμπαν τα Χριστούγεννα στην οδό Ουάσινγκτον!

Το κρύο του Δεκεμβρίου, το χιόνι που συσσωρευόταν ψηλά στη βεράντα των παππούδων μου, τα λαμπερά φώτα που τρεμόπαιζαν καθώς ήταν ξαπλωμένα πάνω στο διακοσμημένο έλατο Φρέιζερ που άγγιζε τα τζάμια του σαλονιού.

Ο αδερφός μου κι εγώ σπρώξαμε την στεφανωμένη πόρτα των παππούδων μας, με ασημένιες καμπάνες να χτυπούν καθώς μπαίναμε στο χολ και στο σαλόνι που ζεσταινόταν από το τζάκι που έτριζε. Οι συζητήσεις στροβιλίζονταν καθώς ακολούθησε φασαρία της τελευταίας στιγμής. Η μυρωδιά της μηλόπιτας και η εικόνα πολλών γυάλινων μπολ που ξεχείλιζαν από καραμέλες σε σχήμα κορδέλας, ανάμεικτους ξηρούς καρπούς και παστέλ μέντες για δείπνο ψιθύριζαν: παράδοση. Η χαρά των Χριστουγέννων με διαπέρασε με ρίγος.

Αλλά το καλύτερο μέρος των Χριστουγέννων στην οδό Ουάσινγκτον;

Παππούς.

Ο ήρωάς μου.

Ο παππούς ήταν ένας κομψά ντυμένος κύριος με ζεστή χειραψία και πλατύ χαμόγελο. Προσέλκυε τους ανθρώπους σε αυθόρμητες συζητήσεις, ενδιαφερόμενος πάντα για τους άλλους παρά για τον εαυτό του.

Ο κόσμος τον λάτρευε και ήξερα ακριβώς γιατί.

Ήταν υπέροχος.

Η αγάπη του παππού για εμένα και τον αδερφό μου παρέμεινε απαράμιλλη. Τιμούσε τις αντιφατικές μας προσωπικότητες με ευκολία, κατανοώντας μας καλά. Κάθε Δεκέμβριο, ο παππούς μας έπαιρνε στο Volvo του, οδηγώντας μας στα αγαπημένα του μέρη: το παγωτατζίδικο για ένα χωνάκι, ανεξάρτητα από την ώρα της ημέρας, το Πέντε και δέκα για να κάνουμε μερικές χριστουγεννιάτικες αγορές και φυσικά στο κατάστημα παιχνιδιών όπου μας κάλεσαν να διαλέξουμε ένα μπιχλιμπίδι. Ήταν άνθρωπος του τύπου «ή τολμάς ή φεύγεις σπίτι σου», δείχνοντας την αγάπη του με αμέτρητους, απτούς και υπέροχους τρόπους.

Καθώς ταξιδεύαμε, έπαιζε γκόσπελ τραγούδια στις κασέτες του, τραγουδώντας παράλληλα. Ποτέ δεν πίεζε την συγκρατημένη μου φύση, αλλά με τράβηξε έξω σιγά σιγά και σύντομα τραγουδούσα μαζί του. Με τον παππού ένιωθα ότι με αγαπούσαν.

Η τελευταία στάση κατά μήκος της διαδρομής μας περιλάμβανε το κατάστημα με είδη κιγκαλερίας της γειτονιάς. Ο παππούς κουβέντιασε με τους εργάτες και, παρόλο που δεν είχε ούτε ένα εύχρηστο κόκκαλο στο σώμα του, μας έδωσε δύναμη, εμένα και τον αδερφό μου, λέγοντας: «Ας φροντίσουμε να κάνουμε και στους άντρες κάποια δουλειά!» – ανοίγοντας γενναιόδωρα το πορτοφόλι του και επιστρέφοντας σπίτι με ένα ακόμα περιττό εργαλείο, ή καλώδιο επέκτασης, ή μήπως τα Χριστούγεννα; Καινούργιες λάμπες για τα κεριά του παραθύρου.

Προς μεγάλη δυσαρέσκεια της γιαγιάς μου.

Αυτοί οι βολβοί ήταν, στην πραγματικότητα, ένα σημείο τριβής στο γενεαλογικό μας δέντρο. Όπως έχει σημειώσει ο αδερφός μου, είχαν το ίδιο χρώμα με την ντοματόσουπα του Campbell - αδιαφανείς και άσχημες. Τόσο κομψός και ευγενικός όσο ήταν ο παππούς, όταν αποφάσιζε για κάτι;

Ας είναι.

Αυτές οι λάμπες ήταν ένα λαμπρό παράδειγμα.

Η οικογένεια συνήθισε στο χρώμα καθώς τα χρόνια περνούσαν, αποδεχόμενη αυτή την άβολη ιδιορρυθμία, η οποία ήταν κραυγαλέα προφανής σε κάθε περαστικό που περνούσε από την πολύβουη οδό Ουάσινγκτον.

Ακόμα και τώρα νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό μου όταν θυμάμαι να επιστρέφω σπίτι από το πανεπιστήμιο κάποια Χριστούγεννα—τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον παππού.

Το αυτοκίνητό μου σταμάτησε στην είσοδο αργά εκείνο το παγωμένο βράδυ του Δεκεμβρίου, μετά από μια οδυνηρή δεκαεννέαωρη οδήγηση μέσα σε χιονοθύελλες και μαύρο πάγο. Καθώς βγήκα από το αυτοκίνητο, φυσώντας ζεστασιά στα παγωμένα μου χέρια, με το σακίδιό μου να τραβάει βαριά στον ώμο μου, έμεινα συντετριμμένος βλέποντας λευκά φώτα να λάμπουν μέσα από κάθε παγωμένο τζάμι. Όσο απαλές και εκλεπτυσμένες κι αν ήταν, τέτοιες διακοσμήσεις ήταν μια έντονη υπενθύμιση ότι ο παππούς μου είχε φύγει.

Δάκρυα κύλησαν πάνω μου και κοίταξα αλλού, συντετριμμένος.

***

Τα χρόνια έχουν περάσει και τώρα ο εγγονός μου είναι δύο ετών. Απολαμβάνω τα γέλια και τις φάρσες του, καθώς τον σφίγγω σφιχτά, φιλάω το σαμπουάν του κεφάλι και του λέω ότι τον αγαπώ. Οι αναμνήσεις της αγάπης του παππού περικυκλώνουν το κεφάλι μου, μια μεγαλοπρεπής συμφωνία, που εκπνέει. Ο Θεός είναι ο Μαέστρος, που ζωντανεύει τα έγχορδα και τα ξύλινα πνευστά, ένα τραγούδι υπόκρουσης που ανεβαίνει σταθερά, όμορφα και αληθινά. Ο παππούς πέθανε πριν από τριάντα χρόνια, αλλά η μουσική του ανεβαίνει, ακόμα.

Η άφθονη αγάπη του διαρκεί—μια τρυφερή έξαρση για τον Θεό, για την οικογένεια, για τους απλούς εργάτες σε καταστήματα με εργαλεία, ακόμη και για εκείνους τους ιδιόρρυθμους πορτοκαλί βολβούς. Ο παππούς ήταν σίγουρος και ισορροπημένος, γνωρίζοντας ποιος τον δημιούργησε ο Θεός, ενώ παράλληλα αποδεχόταν ότι ήταν αμαρτωλός που λυτρώθηκε από τη χάρη και την καλοσύνη του Θεού.

Φυσικά, δεν θα γίνω ποτέ κλώνος του παππού μου – αγοράζοντας βολβούς για σούπα ντομάτας, τρέχοντας σε καταστήματα με εργαλεία για να αγοράσω κάτι που δεν χρειάζομαι. Δεν είναι στη φύση μου να σφίγγω τα χέρια και να συνομιλώ με όλους ενώ παράλληλα να κάνω μια άκρως ακμάζουσα καριέρα στις πωλήσεις.

Αυτό ήταν το βασίλειο του παππού – όχι το δικό μου.

Ωστόσο, όπως κι αυτός, θα επιδιώξω να αναζωπυρώσω τη φλόγα της λατρείας μου για τον Κύριο... αφιερώνοντας την Αγία Γραφή, μοιράζοντας τον Χριστό στις μικρές μου συγγραφικές προσπάθειες και μένοντας αφοσιωμένος στον Θεό. Προσεύχομαι αυτή η άφθονη αγάπη να ξεχειλίσει και να ζεστάνει και τα εγγόνια μου.

Ο παππούς μού έδωσε το παράδειγμα μιας σημαντικής αλήθειας: η στιβαρή αγάπη σημαίνει γενναιοδωρία χρόνου σε δόσεις χωρίς βιασύνη, μια καρδιά ανιδιοτέλειας γεμάτη με αδιαμφισβήτητες πράξεις ζεστασιάς, καλοσύνης και κατανόησης. Ένα είδος αγάπης που σου λέει «εσύ πρώτα πριν από μένα». Δεν υπήρχε τίποτα αμφίβολο στη δέσμευσή του προς εμένα και τον αδερφό μου. Ποτέ δεν αναγκαστήκαμε να αναρωτηθούμε αν ο παππούς ήταν με το μέρος μας.

Ξέραμε, βαθιά στις σχισμές των μικρών μας κορμιών, ότι ήμασταν πολύ αγαπημένοι.

***

Τώρα, είναι τιμή μου να μεταφέρω αυτή τη δάδα της παππούδων και των γιαγιάδων στην επόμενη γενιά.

Μακάρι να αγοράζω στα εγγόνια μου πασπαλισμένα χωνάκια παγωτού απλώς και μόνο επειδή είναι έτσι, και να ξοδεύω χρήματα σε χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις για χάρη τους. Μακάρι να διαβάσω με χαρά ένα ακόμα βιβλίο, να τραγουδήσω ένα ακόμα νανούρισμα και να γίνω η νόνι που παίζει φορτηγά και τουβλάκια και Lego και λούτρινα ζωάκια στο πάτωμα, χτίζοντας φρούρια από κουβέρτες στο σαλόνι μας καθώς ο υπόλοιπος κόσμος λιώνει.

Είθε τα εγγόνια μου να απολαμβάνουν τις οικογενειακές μας παραδόσεις—Πίτα με λάσπη, Λευκά Χριστούγεννα, Μπάκι, και φουσκωτές χριστουγεννιάτικες κάλτσες. Είθε μια μέρα να χοροπηδούν στον περίπατό μας την ημέρα των Χριστουγέννων και αργότερα να χαμογελούν με τους θησαυρούς της ημέρας καθώς κουρνιάζουν κάτω από ζεστά παπλώματα και αποκοιμούνται στα μαλακά κρεβάτια των επισκεπτών μας. Είθε να έχουν τρυφερή καρδιά και αυτιά για να με ακούν να μιλάω φυσικά και χαρούμενα καθώς εκφράζω πολύ τον Θεό μας.

Είθε να νιώσουν την αγάπη του Κυρίου να ζεσταίνει την μητέρα τους, η οποία ακούει και καταλαβαίνει και προστατεύει και τραγουδάει και γελάει και προσεύχεται και τους κρατάει κοντά της, πάντα και ό,τι και να γίνει.

Είθε ο ζήλος μου για τον Χριστό να ξεχυθεί και να αγγίξει την καρδιά του γλυκού μου εγγονού αυτά τα Χριστούγεννα. Είθε να αγαπάει τον Θεό περισσότερο από κάθε άλλον, καθώς υποκλίνομαι καθημερινά για λογαριασμό του.

***

Σε ευχαριστώ, παππού. Ήσουν σκιά του Χριστού για τη νεαρή, ευεπηρέαστη καρδιά μου, επιλέγοντας να είσαι ένας για πάντα και ατελείωτος παππούς και γιαγιά, αντί για ένα μπερδεμένο παζλ που έπρεπε να λυθεί και να λυθεί.

«Ακόμα καρποφορούν στα γεράματα· είναι πάντα γεμάτα χυμό και πράσινα.» – Ψαλμός 92:14

*

«Όλοι οι ήρωες είναι σκιές του Χριστού.» – Πάστορας Τζον Πάιπερ

---

Αυτό το άρθρο εμφανίστηκε πρώτα στο The Palest Ink https://the-palest-ink.com/ όπου μπορείτε να δείτε και άλλα γραπτά.

Κριστίν Ελίζαμπεθ Κάουτς Είναι σύζυγος πάστορα, μητέρα τεσσάρων ενήλικων παιδιών και γιαγιά. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Taylor το 1994 με πτυχίο Αγγλικής Γραφής και έχει γράψει για το Desiring God, το Proclaimer του SBC της Βιρτζίνια, το Written του SBC της Βιρτζίνια, και ήταν επίσης προσκεκλημένη στην εκπομπή Kurt and Kate Mornings του Moody Radio. Η Kristin δημοσίευσε πρόσφατα το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο It Began on Washington Street – Tracing the Goodness of God Through All of Life, ένα έργο αφιερωμένο στον παππού της. Το δεύτερο βιβλίο της θα είναι διαθέσιμο την άνοιξη του 2024. Η Kristin δημοσιεύει τις ιστορίες της εβδομαδιαίως στο The Palest Ink.